فصلنامه پژوهش و برنامه ريزي در آموزش عالي Quarterly journal of Research and Planning in Higher Education http://journal.irphe.ir 0 user fa jalali 1387 1 1 gregorian 2008 4 1 14 1 online 1 fulltext

fa ارائه الگوی راه اندازی مراکز کارآفرینی در دانشگاههای علوم پزشکی آموزش عالی higher education پژوهشی Original <p>  <strong><i>کارآفرینی فرایند بلند مدت آموزشی و پرورشی است که مستلزم برنامه </i></strong><strong><i>­ </i></strong><strong><i>ریزی در نظام آموزشی کشور <br>به ویژه دانشگاهها و مراکز آموزش </i></strong><strong><i>­ </i></strong><strong><i>عالی است. بر همین اساس و از سال 1380، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به اجرای طرح کاراد (طرح توسعه کارآفرینی در دانشگاهها) و راه­اندازی مراکز کارآفرینی به عنوان واحدهای عملیاتی این طرح در دانشگاههای تابعه اقدام کرد. اما در سطح دانشگاههای علوم پزشکی، که <br>زیر مجموعه وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی هستند، چنین مراکزی وجود ندارد و عمده فعالیتهایی که در این زمينه انجام می شود معطوف به اشتغالزایی و ارائه تسهیلات مالی به دانش آموختگان پزشکی است. در این پژوهش ضمن مطالعه اهداف، ساختار، منابع، فرایندها، نقاط قوت، نقاط ضعف، ارتباطات و نحوه ارزیابی عملکرد مراکز کارآفرینی دانشگاههای تابعه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، </i></strong><strong><i>الگوی راه­اندازی مراکز مشابه در دانشگاههای علوم پزشکی نيز ارائه شده است. </i></strong><strong><i /></strong><strong><i /></strong></p> Entrepreneurship is often described as the ability to create new ventures from new or existing concepts, ideas and visions. In order to increase the entrepreneurial capacity of students, it is necessary to initialize entrepreneurship centers in medical sciences universities. These centers are responsible to design and implement the various programs such as educational, research and outreach in university. This comparative and cross-sectional study was carried out to develop the model of entrepreneurship centers establishment in Medical Sciences Universities. The study population included 12 university entrepreneurship centers affiliated to Ministry of Science, Research and Technology in Iran. Interview and observation methods were used to collect data, and the study tool was a questionnaire. The study identified mission statement, goals, organizational structure, duties, communication, strengths and weaknesses of selected entrepreneurship centers and at last, considering design Variables, a model was developed to initialize an entrepreneurship center in medical sciences universities. The study demonstrated poor condition of entrepreneurship activities in Iranian universities. Based on these facts an ideal model for health and medical education system in Iran was developed, which was validated by a number of selected Iranian experts using the Delphi technique. مراکز کارآفرینی، الگو و دانشگاههای علوم پزشکی Entrepreneurship, Medical Sciences Universities, and Entrepreneurship Centers. 1 18 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-105&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mansoor Zahiri منصور ظهيري man_zahiri@yahoo.co.uk 00031947532846001703 Yes Health Faculty Jundishapur University of Medical Sciences, Ahwaz دانشكده بهداشت دانشگاه علوم پزشكي جندي شاپور اهواز Sogand Toorani سوگند توراني 00031947532846001704 No Department of Management and Medical Information دانشكده مديريت و اطلاع رساني پزشكي دانشگاه علوم پزشكي ايران

fa ارزيابى تطبيقي-کارآمدى آموزش دانشگاهي: رويکردى مناسب براى چالشهاى روش‌شناسى بهبود کيفيت آموزش عالی higher education پژوهشی Original ارزيابى آموزشى به دنبال شناخت و درک عملکرد آموزشى و هدايت فعاليتها براى ارتقاى بهره‌ورى و بهبود کيفيت است؛ با توجه به ساختار پيچيده فعاليتهاى آموزشى و تنوع انتظارات ذينفعان آموزش عالى، «روش‌شناسي» ارزيابى آموزشى موضوع تحقيقات متعدد و زمينه‌ساز چالشهاى فکرى گسترده اى بوده است. در اين مقاله با تحليل و ارزشيابى قابليتها و چالشهاى دو رويکرد ارزيابي؛ يعنى رويکرد مرسوم و رويکرد تطبيقي- کارآمدى ادعا شده است که با توجه به پيچيدگيهاى مبتلا به فعاليتهاى آموزش عالى و احاطه مسئله‌هاى «کميابى منابع» و «رقابت» بر فضاى فعاليت واحدهاى آموزش عالى، رويکرد مرسوم ارزيابى قابل قبولى از عملکرد واحدها براى سياستگذارى و ارتقاى کيفيت فراهم نمى‌کند. در اين خصوص، داده‌هاى آمارى 10 گروه آموزشى همسان تحليل شده است و يافته‌هاى به دست آمده نشان مى‌دهند که با ملحوظ کردن وجوه تطبيقى و کارآمدى ارزيابى آموزشى، با داده‌هاى مفروض، اولاً نتايج تحليل‌ تغيير مى‌کند و ثانياً عوامل آموزشى مؤثر قابل ‌شناسايى و اقتصادى‌ترين طرق بهبود کيفيت تعيين‌شدنى هستند. براى جامعه آمارى مورد مطالعه دسترسى بيشتر به کتب و منابع درسى، سرمايه‌گذارى روى آموزش حين‌خدمت دانشگران و کاهش اندازه کلاس (تعداد دانشجويان) از نظر هزينه- اثربخشى، مؤثرترين عوامل براى ارتقاى کيفيت آموزش به شمار مي روند؛ يعنى اختصاص يک واحد پولى براى هر يک از عوامل مذکور کيفيت آموزش را به ترتيب تا 215/0، 1/0 و 01/0 بهبود مى‌بخشد. چنين يافته‌هايى، که در سياستگذارى براى ارتقاى کيفيت آموزش عالى اهميت حياتى دارند، در رويکرد مرسوم به دست نمي آيند، بلکه تنها با اجراى تحليل‌ و ارزيابى تطبيقي-کارآمدى دست‌يافتنى هستند. «... ارزشيابى آموزشى آيينه‌اى فراهم مى‌آورد تا تصميم‌گيران و دست‌اندرکاران فعاليتهاى آموزشى تصويرى از چگونگى فعاليتها به دست آورند و با استفاده از اين تصوير از نظامهاى آموزشى مراقبت بيشترى به عمل آورند تا در راستاى پاسخگويى به نيازهاى فرد و جامعه کيفيت نظامهاى آموزشى ارتقا يابد» (Bazargan, 2002: 1). Educational evaluation aims at understanding and examining educational performance to govern the educational activities for the improvement of productivity and quality. Due to the complex structure of educational activities accompanied with the diversity of higher education beneficiaries’ expectations, however, the methodology of educational evaluation has been the main concern of educational researchers and stimulated intellectual controversies and challenges. This article critically evaluates the capabilities of the conventional and comparative-efficient educational evaluation approaches and claims that in a complex context like education which is also dominated by a resource scarcity and growing competition environment, it is the comparative-efficient approach that can provide the appropriate evaluation of educational groups. In that regard we analyze data on the characteristics of 10 educational groups; After incorporating the comparativeness and efficiency aspects of educational evaluation, we achieve completely different but promising results and findings. In addition, we are able to determine the factors dominating educational performance and to prescribe the most economical ways and policies to improve education quality. For the educational groups, we found that books and instructional materials, teaching on-the-job training and class size reduction are respectively the most important and cost-effective factors for the improvement of education quality. That is, spending one money-unit on such factors increases education quality by 0.215, 0.1 and 0.01 points, respectively. Such findings that are very crucial in policy making for the improvement of higher education quality, are merely achievable through conducting the comparative-efficient evaluation of educational performance. ذينفعان آموزش‌عالي، رويكردهاي ارزيابي آموزشي ، كيفيت آموزشي، كميابي و رقابت و هزينه-اثربخشي. Higher Education Beneficiaries, Educational Evaluation Approaches, Education Quality, Resource Scarcity, Competition, and Cost-effectiveness. 19 49 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-106&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Abolghasem Naderi ابوالقاسم نادري 00031947532846001705 Yes Department of Psychology and Education دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه تهران

fa طراحى مدل اندازه گيرى ظرفيت جذب دانش: مطالعه موردى صنايع دارویى کشور آموزش عالی higher education پژوهشی Original مزیت رقابتی سازمانها بیش از آنکه وابسته به منابع فیزیکی آنها باشد، به دانشی که در اختیار آنهاست بستگی دارد. خارج از مرزهای سازمانی منابعی از دانش وجود دارند که سازمانها با بهره گیری از آنها می توانند قابلیتهای رقابتی خود را توسعه دهند یا قابلیتهای نوینی را خلق کنند . ظرفیت جذب دانش به عنوان توانایی یک شرکت در شناسایی، کسب و به کارگیری دانش موجود در محیط خارج از سازمان در فرایندها و محصولات سازمان نقش مهمى در توسعه مزيتهاى نوآورى و انعطاف پذيرى در سازمان دارد. در رويکرد سنتى اين قابليت از طريق شاخص تحقيق و توسعه اندازه گيرى مى شود. در اين مقاله ضمن بيان کاستيهاى روش سنتى و تبيين ظرفیت جذب دانش به عنوان يک قابليت جمعى چند سطحى، روشى جامع براى اندازه گيرى آن ارائه شده است. <p>  Cohen and Levinthal (1990) defined absorptive capacity (AC) as ‘‘the ability of a firm to recognize the value of new external information, assimilate it, and apply it to commercial ends’’. They argued that AC is an organizational learning concept and is the cumulative effect of continuous learning. However, this definition deals primarily with external knowledge and information. Implicit in the definition is the notion that firms are aware of internal information and have access to it. In some cases, organizations may not be aware or have access to its existing knowledge, especially tacit knowledge that can only be communicated by direct social interaction. Thus, a network of formal and informal communication linkages are necessary for the internal diffusion of new knowledge and technology. This study develops valid and reliable instruments to measure the sub-dimensions of AC. </p> ظرفيت جذب دانش، اندازه گيري و مطالعه ميداني Absorptive Capacity, Measurement and Empirical Research. 51 70 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-107&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Abbas Ali Hajikarimi عباسعلي حاجي كريمي 00031947532846001707 No Department of Business Administration Faculty of Management and Accounting دانشكده مديريت دانشگاه شهيد بهشتي Bahman Hajipour بهمن حاجي پور bhajipour @scu.ac.ir 00031947532846001708 Yes Department of Management, دانشكده اقتصاد و علوم اجتماعي دانشگاه شهيد چمران اهواز

fa تعيين نقطه مرجع برای شاخصهای کنترلی در واحدهای دانشگاهی با تخمين چگالى توزيع امکان؛ مطالعه موردی: عملکرد شوراهای انضباطی آموزش عالی higher education پژوهشی Original ناهماهنگی در عملکرد واحدهای مشابه دانشگاهی در اثرگذاری کامل آنها تأثیر منفی دارد. برای بررسی و اظهارنظر یا اعمال نظر در باره هماهنگیهای لازم از سوی نظارت عالی، مقایسه نتایج عملکرد این واحدها ضروری است. در واقع، نظارت و کنترل از لوازم ضرورى مديريتى است که در پی اندازه گيری و ارزيابى در همه سیستم هاست. در آموزش عالی نیز، به ويژه در راستای کوچک سازى دولت و کاهش مسئولیتهای اجرایی مستقیم آن، فرايند واگذارى تصديگريها بايد با افزايش گستره نظارت عالی و کنترل هدایتگرانه همراه شود تا هماهنگی در عملکرد واحدها در عین حفظ هویتهای مستقل از بین نرود. در اين مقاله روشى علمى – تجربى براى بررسى عملکرد واحدهاى دانشگاهى و مقايسه آنها با يکديگر ارائه شده است. نتیجه این بررسی و تحلیل استخراج نقاط مرجع برای شاخصهایی است که می توانند برای اعمال کنترل مناسب به منظور هماهنگ سازی عملکردها به کار گرفته شوند. در اين روش که یک ارزیابی با هدف آزاد به شمار می رود، با تخمين منحنيهاى چگالى توزيع برای شاخصهاى عملکردی، هر واحد مي تواند به طور آزاد خود را در مقايسه با نقاط مرجع به دست آمده از واحدهاى همتا ارزيابى کند و به خصوص در جايى که سيستم مرجع ابهام دارد، با تصویرسازی مرجع مورد قبول خود، جهت اصلاح عملکرد خود و نحوه اعمال کنترل را مشخص کند. از آنجا که تصور نمی شود عملکرد دانشگاهها تصادفی باشد، متغيرهای مورد استفاده در این گونه بررسیها؛ یعنی شاخصهای عملکرد متغیرهای تصادفی نخواهند بود و از این رو، توابع چگالی تخمینی نه توابع احتمال، بلکه توابع امکان نام نهاده شده اند. مطالعه موردی مقاله به عملکرد کميته های انضباطی اختصاص دارد. نظر به ضرورت هماهنگی و عملکرد موزون در کميته های انضباطی که خود نوعی دستگاه نظارت بر چگونگی رعايت مقررات از سوی دانشجويان محسوب می شود، اين روش ساده اطلاعاتی در اختيار مديريت دانشگاه قرار مي دهد که مي تواند به عنوان بخشی از فرایند ارزیابی درونی، به طور مؤثر در اصلاح عملکرد اين واحدها در دانشگاهها مورد استفاده قرار گيرد. همچنین، پیاده سازی مستمر آن در طول زمان تصویر مناسبی را از روند تغییرات در دیدگاه و عملکرد مجموعه سیستم و نقاط مرجع آن در اختیار نظارت عالی قرار می دهد تا چنانچه لازم باشد سیگنالهای کنترلی هدایتگرانه را اعمال کنند. در انتها به برخی از علل ناهماهنگی در عملکرد این واحدها نیز اشاره شده است. Coordinative functioning of similar organizations in universities around the country is an important factor of their effectiveness. To have a sensible judgment and supervisory on their activities, there should be a systematic evaluation and comparison on the outputs. In fact, supervisory and conduction of such subsystems is a necessity that can be practical by means of measurements on particular variables. In higher education systems also, especially regarding size reduction for the government and its direct executive activities, the supervision roles should be considered in order to increase coordination between the subsystems, while avoiding interference and loss of independence of the universities. In this paper, a scientific-experimental approach for analysis of university subsystems functioning and comparison of their indexed outputs with each other is represented. As a result, a set of reference points is obtained by processing outputs of the subsystems that can be used in designing proper control signals to coordinate function of these subsystems. In this goal-free self-evaluation approach, each unit (subsystem) can assess its function with the aids of Possibility Distribution Functions (PDF) estimated for various output variables. The reference points obtained by the PDFs will be used to compare the units, outputs and this enables each unit to design direction of its own feedback control signal, which modifies its outputs to a better position. The special case study in this paper is disciplinary committees of the state universities in the country. The simple proposed approach, which should be conducted by the central supervisory system, helps managers of the universities to modify function of their committees by information obtained as the output of this study. Moreover, continuation of such studies can represent a useful image of variations and trends in view points of the administrative staff of universities. The supervisory system then can apply necessary control signals based on the trends whenever needed. نگرش سيستمي، سيستم هاي بازخوردي، ارزيابي، ارزيابي در آموزش عالي، عدم قطعيت و تخمين توابع توزيع امکان. System Approach, Feedback Control Systems, Evaluation, Evaluation in Higher Education, Uncertainty Possibility Distribution Function Estimation. 71 96 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-108&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H. Shakouri G. حامد شكوري گنجوي h.shakouri@gmail.com 00031947532846001710 Yes Department of Industrial Engineering گروه صنايع دانشكده فني دانشگاه تهران

fa بررسى رابطه بين يگانگى فرد- سازمان با فرهنگ سازمانى در دانشگاههاى دولتى غرب کشور (همدان، کرمانشاه و کردستان) آموزش عالی higher education پژوهشی Original هدف از اين پژوهش بررسى رابطه بين فرهنگ سازمانى با يگانگى فرد- سازمان در دانشگاههاى دولتى غرب کشور بوده است. از اين رو، کوشش شده است تا ويژگيهاى فرهنگ‌ سازمانى (مشارکتى، سازگارى، رسالتى و ثبات) حاکم بر دانشگاهها آشکار و همچنين، ميزان همبستگى بين دو متغير اصلى پژوهش بيان و مؤلفه‌هاى پيش‌بينى کننده معرفى شوند. در پايان، تفاوت فرهنگ سازمانى دانشگاههاى علوم پزشکى و غير پزشکى مشخص شده است. روش پژوهش در اين مقاله از نوع تحقيق توصيفي- همبستگى و جامعه آمارى شامل کليه اعضاى هيئت علمى رسمى قطعى و رسمى آزمايشى شش دانشگاه پزشکى و غير پزشکى دولتى غرب کشور در سال تحصيلى 86-85 بوده است. حجم نمونه آمارى 369 آزمودنى بود که به شکل تصادفى طبقه‌اى نسبتى تعيين و انتخاب شدند. براى گردآورى داده‌هاى پژوهش از دو پرسشنامه استاندارد برگرفته از مدل فرهنگ سازمانى دنيسن و يگانگى فرد- سازمان اوريلی استفاده شد که پس از ترجمه به زبان فارسى و انطباق با فرهنگ جامعه، هنجاريابى شد. براى روايى هر دو پرسشنامه از نظر متخصصان مديريت و علوم رفتارى بهره گرفته شد و براى سنجش ميزان پايايى نيز از روش آلفاى کرانباخ در يک مطالعه مقدماتى روى يک نمونه 30 نفرى، پرسشنامه فرهنگ سازمانى 96/0 و يگانگى فرد- سازمان 9635/0 استفاده شده است. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد که چهار نوع ويژگى فرهنگ سازمانى متفاوت بر دانشگاههاى غرب کشور حاکم است که ميانگين فرهنگ مشارکتى 36/44، فرهنگ سازگارى 48/43، فرهنگ رسالتى 78/43 و فرهنگ ثبات 99/41 است. اين نتايج بيانگر آن است که فرهنگهاى مشارکتى، سازگارى، رسالتى و ثبات در مقايسه با ميانگين مورد انتظار (45) پايين تر از حد متوسط مدل دنيسن و کمتر از 50 درصد است. تحليل رگرسيون مانوا نشان داد که ميانگين نمرات کل فرهنگ سازمانى با ميانگين نمرات کل يگانگى فرد سازمان رابطه مستقیم و معنى‌دارى دارد (0001/0 P<). ميزان اشتراک (ضريب تعيين) فرهنگ سازمانى با مؤلفه يگانگى فرد 44/0 و با مؤلفه يگانگى سازمان 48/0 بوده است. نتايج نشان داد که فرهنگ رسالتى بهترين پيش بينى کننده يگانگى فرد- سازمان بوده است و به تنهايى 46 درصد تغييرات يگانگى فرد- سازمان را توضيح مى‌دهد و بعد از آن فرهنگ سازگارى با 3 درصد و فرهنگ ثبات با 1 درصد قرار دارند و اين سه مؤلفه در ترکيب با يکديگر مى‌توانند 50 درصد تغييرات مربوط به يگانگى فرد- سازمان را توضيح دهند. در نهايت، فرهنگ سازمانى حاکم بر دانشگاههاى علوم پزشکى و غير پزشکى يکسان بوده است. The purpose of this research was to study the relationship between the organizational culture and the person- organization fit at state universities of the western region of Iran. The research tried to reveal the organizational culture characteristics (involvement, adaptability, mission and consistency) prevailing in the universities, to present the quantity of the correlation between the two main variables of the research, and to introduce the cultural factors that can help to predict the dagree of person–organization fit. A descriptive-correlational resarch method was utilized.The statistical population consisted of full time faculty members, of six state medical and non-medical universities of the region in 2006-2007(educational year) statistical sample volume of 369 was chasen randomly. The research tools were used from two questionnaires based on Denison’s onrganizational culture and Kristof's person- organization fit models. The questionnaire’s validity was determined based on the viewpoints of management and behavioral sciences experts, and their reliability was estimated through Cronbach’s alpha coefficient. /96 and ./9635 respectively. The descriptive statistics such as percentages, mean and variance and also inferential statistical indices such as Pearson’s coefficient correlation, one- ogroup Manova analysis and T-test and multi variable regression were used for analyzing the statistical data. The results showed that four different characteristics of organizational cultures (involvement, adaptability, mission and consistency) are prevailing in the universities of the western part of the country and the average has been 44.36, for adaptability culture, 43.38, for involvement culture, 43.78, for mission culture and 41.99, for consistency culture. This suggests that the quality of culture is less than 50 percent of Denison’s model scale. The regression (MANOVA) analysis showed that the whole organizational culture with the whole person-organization fit are in direct relationship (P<0.0001). The common points of the coefficient determinination for the organizational culture with the unity component has been 44 percent and with the organizational unity component 48 percent. Finally there was not a significat difference between the organizationl cultures of medical and nonmedical universities. يگانگي فرد- سازمان، فرهنگ سازماني، فرهنگ مشاركتي، فرهنگ سازگاري، فرهنگ رسالتي و فرهنگ ثبات. Person-organization Fit, Organizational Culture, Involvement Culture, Adaptability Culture, Mission Culture, and Consistency Culture. 97 131 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-109&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohammad Reza Ardalan محمدرضا اردلان ardalanmr@yahoo.com 00031947532846001711 Yes Doctoral Student in Educational Administration دانشجوي دكتري دانشگاه اصفهان Qorbanali Salimi قربانعلي سليمي 00031947532846001712 No Department of Psychology and Education دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه اصفهان Saeed Rajaeepour سعيد رجائي پور 00031947532846001713 No Department of Psychology and Education دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه اصفهان Hosein Molavy حسين مولوي 00031947532846001714 No Department of Psychology and Education دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه اصفهان

fa بررسى رابطة فرهنگ سازمانى و سبکهاى رهبرى در دانشگاههاى ايران آموزش عالی higher education پژوهشی Original هدف از ارائه اين مقاله بررسى رابطة فرهنگ سازمانى و سبکهاى رهبرى ميان رؤساى دانشکده هاى نه دانشگاه بوده است. در اين پژوهش 562 نفر از اعضاى هيئت علمى به پرسشنامه هاى ارزيابى فرهنگ سازمانى، ارزيابى مهارتهاى مديريتى و سبک رهبرى پاسخ دادند. جامعه آمارى اين مطالعه در هفت دانشکده مشابه از 3829 عضو هيئت علمى تشکيل شده است. به دليل اينکه ممکن بود استادان دانشگاههاى مورد نظر تمايل اندکى به همکارى داشته باشند، براى پرهيز از افت تعداد نمونه، پرسشنامه ها در ميان همه استادان پخش شد. تحليل داده‌ها نشان داد که ميان فرهنگ سازمانى موجود و آرمانى اعضاى هيئت علمى فاصله وجود دارد. اعضاى هيئت علمى بر اين باورند که در فضايى کار مي کنند که داراى اين ويژگيهاى فرهنگى است: گرايش به پايدارى، قانونها و سياستگذاريهای رسمی، هماهنگی و کارايى، هدف‌محوری و تأکيد بر پيامدها. با اين حال، با بررسى پاسخهاى اعضاى هيئت علمى به پرسشنامه ها آشکار شد که فرهنگ سازمانى آرمانى آنها شامل انعطاف‌پذيری، آزادی عمل، همکارى، رشد منابع انسانی، نوآوری و آفرينش، خطر پذيری، رشد حرفه‌ای و کسب دانش و مهارتهای حرفه‌ای است. همچنين، تحليل داده ها آشکار ساخت که اثربخشى مهارتهاى مديريتى زمانى بالاست که بين نوع فرهنگ سازمانى و سبک رهبرى و مهارتهاى مديريتى همنوايى وجود داشته باشد. The present study aims to analyze the relationship between organizational culture and leadership styles among the deans of nine Iranian universities. Overall, 562 faculty members filled in the questionnaires on the organizational culture and the leadership style of 49 deans. Organizational Culture Assessment Instrument (OCAI), Management Skills Assessment Instrument (MSAI), and Organizational Leadership Assessment (OLA) were used as tools for data gathering. The statistical population of the study was chosen from seven similar faculties of nine universities, comprising 3839 faculty members. To avoid the risk of participation, the questionnaire was distributed among all faculty members. The results of the study suggest that there is a lack of congruence between the current and desired professional culture of the faculty members. The faculty members believe that they operate in a profession characterized by an overarching desire for stability, control, formal rules and policies, coordination and efficiency, and goal and results oriented. However, the respondents of this study indicated that their desired culture should be one that emphasizes flexibility, discretion, participation, human resource development, innovation, creativity, risk-taking, and a long-term emphasis on professional growth and the acquisition of new professional knowledge and skills. The statistical analyses indicated that the faculty members consider a manager as competent who enjoys leadership style and management skills based on adhocracy. آموزش عالي، فرهنگ سازماني و سبكهاي رهبري Higher Education, Organizational Culture, and Leadership Styles. 133 157 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-110&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Farough Dr. Amin Mozaffari فاروق امين مظفري 00031947532846001715 Yes Department of Humanities and Social Sciences University Tabriz دانشكده علوم انساني و اجتماعي دانشگاه تبريز M. H. Pardakhtchi محمد حسن پرداختچي 00031947532846001716 No Department of Psychology and Education Shahid Beheshti University دانشكده علوم تربيتي و روانشناسي دانشگاه شهيد بهشتي Mohammad Yamani Douzi Sorkhabi محمد يمني دوزي سرخابي 00031947532846001717 No Department of Psychology and Education Shahid Beheshti University دانشكده علوم تربيتي و روانشناسي دانشگاه شهيد بهشتي Mohammad Zokaii محمد ذكائي 00031947532846001718 No Department of Mathematics دانشكده علوم رياضي دانشگاه شهيد بهشتي

fa ويژگيهاى مطلوب دانشجويان و اعضاى هيئت علمى در يادگيرى الکترونيکى در آموزش عالى ايران: ديدگاه دانشجويان دوره هاى مجازى آموزش عالی higher education پژوهشی Original هدف کلى اين تحقيق تعيين ويژگيهاى مطلوب دانشجويان و اعضاى هيئت علمى در يادگيرى الکترونيکى در آموزش عالى ايران از ديدگاه دانشجويان دوره هاى مجازى است. اين تحقيق از نظر ماهيت از نوع پژوهشهاى کمّى، از نظر ميزان کنترل متغيرها از نوع غير آزمايشى و از نظر هدف از نوع تحقيقات کاربردى است. ابزار اصلى تحقيق پرسشنامه الکترونيکى بود. نتايج نشان داد در بين ويژگيهاى مطلوب براى دانشجويان دوره هاى مجازى اعتماد به نفس و مسئوليت پذيرى، مشارکت و خلاقيت، مهارت در فناورى اطلاعات و عوامل انگيزشى از اولويت بيشترى برخوردار است. از ديدگاه پاسخگويان مديريت و تشويق، تعامل مجازى، پشتيبانى از دانشجويان، تعهد الکترونيکى، تأمين محيط تعاملى و نگرش مثبت به يادگيرى الکترونيکى مهم ترين ويژگيهاى مطلوب اعضاى هيئت علمى در يادگيرى الکترونيکى به شمار مي روند. با توجه به نتايج، عوامل مؤثر در موفقيت نظام آموزش و يادگيرى الکترونيکى را مى توان به دو دسته عوامل پشتيبانى و محتوا و ابزارهاى آموزشى دسته بندى کرد. The purpose of this research was to study desired characteristics of faculty members and students in E-Learning in higher education of Iran from virtual students’ viewpoint. A descriptive–correlation survey approach was used in this study. Respondents filled in a web-based closed questions questionnaire. Based on the results, five most highly ranked items on requirements for students into e-learning in higher education were identified as: responsibility, participation and creativity, IT skills, motivation and virtual ability. Most important attributes on requirements for faculty members was learning management, virtual interactions, student’s support, electronic commitment, providing interaction environment and positive attitude to e-learning. By factor analysis, factors of e-learning success in higher education were reduced to two main factors, namely as Interactions and supporting factors and Contents and educational tools. يادگيري الکترونيکي، آموزش عالي و دانشجويان دوره هاي مجازي E-learning, Higher Education, and Virtual Student 160173 0 http://journal.irphe.ir/browse.php?a_code=A-10-1-111&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Jafar Yaghoubi جعفر يعقوبي Jafar230@yahoo.com 00031947532846001719 Yes Department of Agricultural Extension and Education Zanjan University دانشكده كشاورزي دانشگاه زنجان Iraj Malek Mohammadi ايرج ملك محمدي 00031947532846001720 No Department of Agricultural Extension and Education Tehran University دانشكده كشاورزي دانشگاه تهران Hooshang Iravani هوشنگ ايرواني 00031947532846001721 No Department of Agricultural Extension and Education Tehran University دانشكده كشاورزي دانشگاه تهران Mohammad Attaran محمد عطاران 00031947532846001722 No Department of Psychology and Education دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه تربيت معلم